Noodfonds Energie

Posted by admin in Laatste nieuws | 0 comments

Voor wie?

• Alleenstaanden met een bruto maandinkomen van €2980.
• Samenwonenden met een bruto maandinkomen van maximaal €3794

• Een smartphone met een internetverbinding; (Wordt gewerkt aan pc-versie)
• Een halfuur de tijd;
• Het klantnummer en termijnbedrag van je energieleverancier;
• Huisgenoten boven de 18 jaar met een inkomen zijn bij je in de buurt;
• Jij en je huisgenoten hebben hun DigiD-gebruikersnaam en -wachtwoord bij de hand.

Wat is WMO en wat is verzekering

Posted by admin in Laatste nieuws | 0 comments

Uitspraak: gemeente mag mensen niet dwingen tot extra lenen

Posted by admin in Laatste nieuws | 0 comments

  26 november 2019 Gemeenten kunnen van mensen niet vragen om een lening af te sluiten of hun hypotheek te verhogen voor een noodzakelijke woningaanpassing. Dit heeft de Centrale Raad van Beroep bepaald in een zaak tegen de gemeente Eindhoven. De uitspraak geldt ook voor andere gemeenten.   In deze beroepszaak vroeg een vrouw met ernstige fysieke beperking een maatwerkvoorziening aan bij de gemeente. Haar 25 jaar oude ligbad is dringend aan vervanging toe. In plaats een nieuw ligbad vroeg ze een inloopdouche aan, wat beter past bij haar beperking. De gemeente weigerde de aanvraag met als reden dat vervanging van de badkamer een ‘algemeen gebruikelijke aanpassing’ is. Als dat het geval is, dan mag een gemeentefinanciering uit de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) afwijzen. Extra hypotheek De Centrale Raad wijst die redenering af. De noodzakelijke verbouwing kan niet worden betaald door de vrouw omdat zij een minimum-inkomen heeft. Dan is een verbouwing niet algemeen gebruikelijk. Ook de redenering van de gemeente dat mevrouw wel een extra hypotheek kon nemen, stuit op het oordeel van de Centrale Raad. Door de aanvraagster daartoe te dwingen, stelt de gemeente een extra financiële voorwaarde voor het verstrekken van een maatwerkvoorziening. En dat is niet de bedoeling van de Wmo. De gemeente moet de aanpassing van de badkamer betalen, oordeelde de Centrale Raad.

WMO-melding en WMO-aanvraag

Posted by admin in Laatste nieuws | 0 comments

U wilt bijvoorbeeld een traplift. Hoe vraag je die aan? Contact opnemen met een dorpsondersteuner. Wanneer u bijvoorbeeld een traplift van de gemeente zou willen dan kunt u dat doorgeven aan de dorpsondersteuner. Die komt dan bij u thuis en bekijkt of u daar recht op zou kunnen hebben. Hij bekijkt met u ook of er nog andere oplossingen mogelijk zijn. U kunt ook zelf contact opnemen met de gemeente. Maar u kunt ook zonder tussenkomst van een dorpsondersteuner aan de gemeente melden dat u graag in aanmerking komt voor een voorziening. Ik gebruik nadrukkelijk het woord “melden” omdat u in deze fase nog geen aanvraag kunt doen. Zorg voor een bewijs dat u uw wens gemeld hebt. Het beste kunt u die melding per mail of schriftelijk doen. Het mailbericht  gemert-bakel@peelgemeenten.nl is meteen uw bewijs van de melding. Wanneer u de melding schriftelijk doet geef de brief dan af aan de balie en vraag een bevestiging. Na uw melding heeft de gemeente 6 weken de tijd om uw melding te onderzoeken. Op de datum van de melding gaat de klok lopen. De gemeente heeft dan 6 weken de tijd om een onderzoek in te stellen. Dit noemt men de ‘onderzoeksfase’. Binnen die 6 weken moet de gemeente een afspraak voor een beoordelingsgesprek (keukentafelgesprek) met u maken. In de brief waarin de afspraak staat moet ook gewezen worden op de mogelijkheid om u te laten ondersteunen door een onafhankelijke cliëntondersteuner. Van het gesprek moet door de consulent een verslag gemaakt worden. Dat verslag moet door u goedgekeurd worden. U moet in ieder geval 14 dagen de tijd krijgen om schriftelijk op het verslag te reageren. Het goedgekeurde verslag of het verslag, voorzien van uw eventuele opmerkingen, is de formele aanvraag van de voorziening. Heeft de gemeente binnen 6 weken wèl gereageerd en u gemotiveerd verzocht om uitstel van de aanvraag omdat er bijvoorbeeld gewacht wordt op een medisch advies dan moet u dat respecteren. Heeft de gemeente niet binnen 6 weken gereageerd of ligt er na 6 weken niet een compleet verslag dan hebt u het recht om zelf een aanvraag in te dienen. Na de beoordelingsfase heeft de gemeente nog 2 weken de tijd om een besluit te nemen. Na de beoordelingsfase van 6 weken begint de fase van besluitvorming. Die mag maximaal twee weken duren. Dan moet u een besluit (een beschikking) in de bus hebben. Heeft u die beschikking niet ontvangen binnen maximaal twee weken dan kunt u een zogenaamde ‘ingebrekestelling’ indienen. Dan heeft de gemeente nog maximaal 2 weken om alsnog een besluit te nemen. Doet ze dat niet dan moet de gemeente u een boete betalen. Die boete wordt naarmate de gemeente verzuimt die beslissing te nemen steeds hoger. (Maximaal €1442) Wanneer u het niet eens bent met het besluit dan kunt u bezwaar maken tegen het besluit. Ten slotte kunt u ook nog in beroep gaan bij de rechtbank.   Opmerking: Wij vinden dat je niet altijd elkaar moet afrekenen op een dag meer of minder. Helaas komt het echter nogal eens voor, dat de gemeente gewoon veel te laat is met het in behandeling nemen van meldingen. U hoeft antwoorden zoals: “We hebben het veel te druk op het moment” echt niet te accepteren. Bovendien doet een telefoontje of een briefje, dat de aanvraag vertraagd is, ook wonderen. Maar ook de gemeente is een overheidsorgaan en moet zich net als het CBR en de belastingdienst aan de wet houden…….    

Armoede

Posted by admin in Laatste nieuws | 0 comments

  “Het gaat goed met onze ouderen.” Dat hoor je vooral in Den Haag. “Er is geen land dat zo’n goede ouderdomsvoorziening heeft als Nederland. En de meeste ouderen hebben nog een goed aanvullend pensioen.” Maar niet alle ouderen hebben het goed. Hierover heb ik het gehad in Den Haag tijdens een hoorzitting in de Tweede Kamer op 3 februari en later in een gesprek met staatssecretaris van Ark.   Armoede wordt niet alleen bepaald door een laag inkomen maar ook door niet beïnvloedbare uitgaven voor wonen, zorg, warme maaltijden. Een oudere met alleen een AOW-uitkering die in een eigen huis woont zonder hypotheek heeft het niet rijk maar kan daar redelijk van leven. Een oudere met alleen een AOW-uitkering die in een woonzorgcentrum een huur moet betalen van €667 + servicekosten van €85 en bovendien niet meer door ziekte zelf kan koken leeft in bittere armoede! De beleidsadviseurs zoals NIBUD, SCP, CBS houden met die uitgaven onvoldoende rekening. Omdat de verschillen in woonlasten in ons land zo groot zijn zal ook de armoede voor een deel lokaal bepaald worden. De huurtoeslag compenseert de hoge huren slechts gedeeltelijk. Woon je noodgedwongen in een woning boven de aftoppingsgrens dan word je nog extra ‘gestraft’.   Armoede wordt niet alleen bepaald door een laag inkomen en niet beïnvloedbare uitgaven maar zeker ook door de duur van deze situatie. Er wordt door de overheid graag een verschil gemaakt tussen mensen die leven in de bijstand en mensen die alleen AOW hebben. Een alleenstaande AOW-gerechtigde heeft in 2020 netto €1187 excl. vakantiegeld. Een bijstandsgerechtigde heeft een inkomen van €1052 excl. vakantiegeld.  Gemiddeld zit iemand in Gemert-Bakel 4,5 jaar in de bijstand. Iemand met alleen AOW heeft dat inkomen vanaf de 66 jaar en 4 maanden tot de dood. Ik besef heel goed dat voor mensen die langdurig in de bijstand zitten het sociaal minimum onvoldoende is, maar ouderen met doorgaans hogere huren en servicekosten, hogere zorgkosten, hogere vervoerskosten die bovendien geen recht hebben op de individuele inkomenstoeslag (de vroegere langdurigheidstoeslag) zijn horen door de duur van hun lage inkomen en hoge vaste lasten tot de groep van mensen die leven onder de armoedegrens.   Ons systeem van huur- en zorgtoeslag, van WMO-voorzieningen, van minimavoorzieningen, van vervoersvoorzieningen, kwijtschelding, arbeidsongeschiktheidsvoorzieningen is zo ingewikkeld dat hulpverleners, laat staan kwetsbare ouderen het nog begrijpen. Bovendien is de uitvoering zo versnipperd dat ook een begin van samenhang niet te vinden is. Dat leidt tot ongelooflijke bureaucratie. Dat leidt ertoe dat niemand zich echt verantwoordelijk voelt. Het belasting- en CBR debacle zijn de meest recente voorbeelden hoever uitvoering van de burger is komen staan. Maar ook onze “Karel” uit Gemert wacht al 7 maanden op een besluit of hij geld krijgt om vanuit de bijzondere bijstand om naar de tandarts te gaan………   Gemeenten komen vrijwel allemaal geld tekort op het Sociaal Domein. Logisch dat de wethouder financiën zijn college van het sociale domein houdt aan zijn begrote budget. Dat leidt ertoe dat goed functionerende wijkteams gereorganiseerd worden. Er weer een knip komt tussen WMO en inkomensondersteuning. Sowieso zijn deze werelden in veel gemeenten helaas nog gescheiden. Concreet: Een WMO-consulent houdt zich in de huiskamer niet bezig met een participatieregeling of bijzondere bijstand. Wie dan wèl? Weet de burger van die regelingen en waar kan hij daarvoor terecht?   Minimavoorzieningen zijn per gemeente anders. “Dat hoort tot de autonomie van de gemeenten” hoor ik de staatssecretaris zeggen. Maar wanneer Karel (alleen AOW) in Gemert-Bakel woont had hij in 2019 geen recht op de participatieregeling en bijzondere bijstand wanneer hij een aanvullend pensioen had van €46 omdat Gemert Bakel een grens kent van 110% van het sociaal minimum. Woonde Karel in een gemeente met een 130% grens dan had hij geen recht meer bij een aanvullend pensioen van €277. Gemeenten mogen alleen aan inkomensondersteuning doen maar de verschillen zijn wel erg groot! Met die tekorten geloof ik niet dat Gemert-Bakel snel die grens gaat verhogen!   “Gemeenten moeten maatwerk leveren.” Dat vindt de staatssecretaris en dat ben ik met haar eens. Maar leveren gemeenten maatwerk? Zijn ze in staat om maatwerk te leveren?   De regels m.b.t. bijzondere bijstand gaan niet uit van de burger maar van de regels, de normen. Bekend zijn de richtlijnen van Schulinck. Per probleem en zonder samenhang wordt zeer uitvoerig bepaald of je recht hebt op bijzondere bijstand en hoe hoog het bedrag kan zijn. Vergoeding van medische kosten vanuit de bijzondere bijstand moeten als “buitenwettelijk begunstigingsbeleid” gezien worden.   Ik zou graag zien dat op basis van de persoonlijke situatie gekeken wordt wat noodzakelijk is. Ik zou de verhouding tussen inkomen en vaste lasten als uitgangspunt nemen. Overschrijd je daarbij een percentage van bijvoorbeeld 55% dan ontvang je een toelage. Een herziening van ons sociaal zekerheidsstelsel is hard nodig maar zal nog wel even duren.   Hans van Dijk